Det du ser på biletet er ein av dei mest interessante kyrkjeveggene i Norden. Biletet er frå St. Magnusdomen på Kirkjubøur, på Færøyane. I mellomalderen var dette eit viktig bispesete, inkl. ein presteskule, og vår eigen kong Sverre, kanskje vår største konge nokonsinne, fekk si utdanning her. På Kirkjubøur vart det bygd tre kyrkjer, dvs. den eine av dei - den største kyrkja, St. Magnusdomen - vart aldri bygd ferdig. Det du ser er eit relieff av Kristi krossfesting, med jomfru Maria og Maria Magdalena.
Og no kjem eg endeleg til saka: I 1904 løsna dei på denne steinen. Då viste det seg at det var lagt nokre skinnposer inn i muren, bak relieffet, med latinsk påskrift skrive med runer. Dei kunne fortelja at desse skinnpungane inneheldt ein flis av Kristi kors, eit stykke av klesdrakta til jomfru Maria, samt eit bein av skjelettet til Orknøy-jarlen St. Magnus, som denne kyrkja er vigd til. Mellom anna. Så skulle ein tru at sakene vart sendt til eit eller anna universitet eller museum. Men nei. Alt saman vart lagt på plass att og forsvarleg murt igjen. Så bak denne muren finn me altså relikviar som ein flis frå Kristi kors og nokre tøystykkjer frå drakta til jomfru Maria. Eit foto av det me ikkje ser...
"Um hesa tíðina gekk út boð frá Augustusi keisara, at allur heimurin skuldi skrivast í manntal. Henda fyrsta innskrivingin var, meðan Kvirinius var landshøvdingi í Sýrlandi. Tá fóru øll at lata seg skriva, hvør til sín egna bý. Eisini Jósef fór úr Galilea, úr býnum Nazaret, til Judea, til bý Dávids, sum eitur Betlehem - tí hann var av húsi og ætt Dávids - at lata seg skriva, saman við Mariu, trúlovaðu síni, sum var við barn. Meðan tey nú vóru har, kom tíðin, at hon skuldi eiga. Og hon átti son sín, hin frumborna, og sveipaði Hann og legði Hann í krubbu; tí ikki var rúm fyri teimum í gistihúsinum."
(Juleevangeliet - frå den færøyske bibelomsetjinga)
Øya Yell nord på Shetland er ikkje verdas navle. Men om folk her ikkje skal bli tvungne til å reisa langt avgarde for å handla inn mat treng dei ein nærbutikk, sjølv om denne landhandelen sett med våre auge ikkje er rare greiene. Ikkje er det ope kvar dag heller. Og den raude britiske telefonkiosken held stand.
På Isle of Man lever framleis draumen om det fredelege livet på landsbygda, sjølv om desse husa forlengst er gått over til å fungera som museum. Men på Isle of Man har tida på mange vis stått stilt - i den victorianske hovudstaden Douglas lever tradisjonar og gamle dagar vidare, her finn du framleis hestetrikk og damplokomotiv frå slutten av 1800-talet - og ute på bygda idyllar som denne. Øya er ei pussig blanding av eit statisk, konservativt samfunn og brølande motorsyklar (her er det VM i det meste som går på to og tre hjul), av keltisk og norrøn historie og britisk kultur.
Og altså idylliske stader som dette, den vesle landsbyen Cregneash, heimstaden til dei særs sjeldne Loaghtan-sauene med fire horn. Med blå himmel, varmt i veret og fjernt frå det meste. Ein stad som får pulsen til å roa seg ganske mange hakk.
På privat konsert i eit gammalt sjøhus i Klaksvik med Hanus, Færøyane sine store folkesangar. Etterpå drakk me færøysk øl og dansa ringdans med Hanus som instruktør.
Hanus (G. Johansen) snakkar dessutan norsk og har vore her i landet ei rekkje gongar. Ikkje minst har han vunne han eit publikum her til lands med sine melodiar til dikt av Jacob Sande som kom på CD i 2006. Han har sjølvsagt også spelt inn ei rekkje plater på Færøyane. Særleg songen "Blóma" er nærast folkeeige på Færøyane.
Eit par dagar seinare åt me middag med Hanus. Ein særs triveleg kar, tvers gjennom ein ekte kunstnar og ein fin representant for færøysk kultur og veremåte.
